Daily Archives: October 19, 2011

Third-rate frauds in politics

-Ravi Krishna Reddy

It is truly a sad state of politics in Karnataka. Third-rate frauds with no desirable qualifications required in  a good and matured democracy have taken over the polity in Karnataka in general and the ruling BJP in particular. Fraudulent actions like forging the documents, providing false affidavits for swindling the state and public’s money have become the hallmark of the ruling party ministers, MLAs and MPs. As you have seen in the case of Nirani and his ministry (as detailed here) and in the case in which Yeddyurappa and Krishnaih Setty are in judicial custody (reported here, by Prajavani), the ministers and people who are in power have thrown all laws to the wind at this age of RTI and behaved like full-time professional cons.

Yes, professional con men have enetered the public offices in Karnataka, en masse. Our elected representatives and their families are putting Frank Abagnale Jr. to shame.

The sad state of BJP does not end with its senior ministers and career politicians. It extends to some imbecile politicians like B.Y. Raghavendra, Janardhana Swamy, etc. Instead of steering and shaping the party’s long-term policies and the fortune, they rushed to secure their personal fortunes as soon as they become MPs. These people were granted 50×80 ft BDA sites worth Rs. 3-4 crores for a meagre sum of Rs. 8 lacs within months after taking the oath in the Parliament. As it was demonstrated here and here, it seems these young politicians did not show any signs of restraint and rushed to provide false affidavits that carried lies in some cases and misleading information in some other.


In this time of cons and self-serving politicians governing our state, it is immature to ask what were their contributions that made qualified enough to be granted with BDA sites at lesser price. And in the case of MPs, why would they need a place here, in Bangalore city, which neither falls under their constituency, nor it is Delhi, where they should spend some decent amount of time in shaping the laws and policies of our country? I know these are not the questions to be asked at this time of treachery and day-robbery.

It may be true that the politicians are the true reflection of our society. It is not just the politics that went wrong here in Karnataka. Supporting the family’s corruption and protecting the sons and son-in-laws is prevalent in our society. A well known Kannada writer, the man who translated Tolstoy to Kannada and one time disciple of Kuvempu, D. Javare Gowda, the former VC of Mysore University, an octogenarian, went onto fast to save his son from the corruption charges. As it is noted in the previous sentence, his son is not a child. He himself is probably a grandfather, who is in his late sixties, made his father go on fasting to influence and threaten the state to scuttle the ongoing investigation on the irregularities he has committed while he was the Vice Chancellor of the same Univeristy that his father served. A father going to jail for his and his sons crimes and a the son making use of the fathers influence and power to stay out of the jail says that something is truly rotten here. Everyone supports corrupt practices of their family. I know “everyone” is not the right word here, but “majority” is also not a right word as it may imply 49.9% not supporting corruption in their families, as it is not true in this context.

Are these journalists too dumb, or are they simply dishonest?

And, majority of our  journalists are no different. I happened to visit Mudhol couple of weeks back, where Murugesh Nirani’s sugar factory and residence are located. I was shocked to see a palatial bungalow on the outskirts of Mudhol. This bungalow belongs to Murugesh Nirani. I am not qualified to assess monetary worth of this palace, but it is spread over acres, and people over there were saying it has lifts inside the house. It may be worth half a billion rupees, if not a billion. The work and expansion of the sugar factory was in full swing. I don’t think you can make some filthy money in a highly competetive sector like sugar industry. And, incidentally, I went with my friend to Nirani Sugars as he was not paid for his sugar cane for the last 6 months. So this factory has dues, but the expansion work and the bungalow next door tells the money is flowing. Where is this money coming from? What are our journalists doing? “Follow the money,” was the word Deep Throat said to Bob Woodword.  May be not many of our journalists know who Woodward is.

And, can a minister or an elected representative like MLAs and MPs, run a private business or occupy an office-of-profit, when they are serving a public office? I think the laws in our country are vague on this subject. But, why did Nandan Nilekani resign from all the posts of Infosy Technologies when he took UID position? Why shouldn’t it be applied to our elected representatives? It has become easier for our politicians to make money by corrupt means and show this ill-gotten money as the income from their private companies. Why our journalists not raising this issue?

Also, the media in Karnataka, especially the TV media is controlled by politicians. 4 out of the 5 news channels in Kannada are owned by active politicans. As said in a meeting with Alam Pasha by himself, Nirani also owns a channel, and he does not like bad press.

Alam Pasha has gone on record saying that Nirani threatened him by saying “I am the owner of Samaya Channel. I can give bad  publicity to you and expose you.”

The reason why I am bringing this up here is, the journalists of Kannada media do not have a systematic support for their fellow journalists when someone in the family writes something critical of an active politican or a media owner. There was an incident reported in some blogs recently that a lady journalist was indirectly forced to resign from Samaya TV, beacuse her spouse wrote something in Udayavani paper criticising Murugesh Nirani.

Suresh Puduvettu covered the same story that we published here at Vartamaana.com, a month back in Udayavani, a Kannada daily . His wife, Manasa Puduvettu, was incidentally employed by Samaya TV. As soon as the report appeared in Udayavani, Mrs. Puduvettu was warned and tarnsferred to Gulbarga as a punishement which eventually forced her to resign. But no journalists or journalists association of the state supported her for this ill-treatment.

I believe this is high time that the honest and senior journalists of Kannada media to come out and expose these and support their colleagues and save their profession from the clutches of corruption and fear. Recently we have seen Advani saying “his party can’t win the confidence of the people if its own house is bedevilled with similar weaknesses,” and the journalists merrily reported it. Now is the time for journalists in Karnataka to rid their house of corruption, fear, injustice and insecurity. In that process may be the cheaters and frauds in the disguise of public representatives would also be controlled and be brought to justice.

But, will our journalists act?

(Prajavani image courtesy: prajavaniepaper.com)

ಅರ್ಹತೆಯಿದ್ದ ನಾಯಕ – ಕೆ.ಎಚ್.ರಂಗನಾಥ್

-ಚಿದಂಬರ ಬೈಕಂಪಾಡಿ

ಯಾವ ಕಾಲಕ್ಕೂ ಮರೆಯಲಾಗದ ಸಜ್ಜನ ರಾಜಕಾರಣಿ ಕೆ.ಎಚ್.ರಂಗನಾಥ್ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ರಾಜಕೀಯ ರಂಗದಿಂದ ಮರೆಯಾಗಿದ್ದಾರೆ. ರಾಜಕೀಯ ವೇಗ ಹೆಚ್ಚಿಸಿಕೊಂಡು ಹೊಸರೀತಿಯ ರಾಜಕಾರಣ ಅದರಲ್ಲೂ ಯುವಪೀಳಿಗೆಯ ಆತುರದ ಮಹತ್ವಾಕಾಂಕ್ಷೇಯ ರಾಜಕೀಯದಿಂದ ಬೇಸರಗೊಂಡು ‘ನನಗೆ ಈ ರಾಜಕೀಯ ಒಗ್ಗುವುದಿಲ್ಲ’ ಅಂತ ತಾವೇ ನಿರ್ಧರಿಸಿಕೊಂಡು ಸಕ್ರಿಯ ರಾಜಕಾರಣದಿಂದ ದೂರ ಉಳಿದಿದ್ದರು. ಇತ್ತೀಚಿನ ಯಾವುದೇ ಬೆಳವಣಿಗೆಯ ಬಗೆಯೂ ಅವರು ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ನೀಡದೆ ಇದ್ದುದೇ ಅವರ ನಿರ್ಲಿಪ್ತತೆಗೆ ಸಾಕ್ಷಿ.

ಕರ್ನಾಟಕದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ದಲಿತ ನಾಯಕರಲ್ಲಿ ಗಟ್ಟಿ ಧ್ವನಿ ಕೆ.ಎಚ್.ರಂಗನಾಥ್ ಅವರದು. ಮುಚ್ಚುಮರೆಯಿಲ್ಲದ ಮುಕ್ತ ಮಾತುಗಳಿಗೆ ಹೆಸರಾಗಿದ್ದ ರಂಗನಾಥ್ ದಲಿತರು ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದಾಗಲೂ ಸಹಿಸಿಕೊಂಡವರಲ್ಲ. ಈ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿಯೇ ದಲಿತರ ಕೋಪಕ್ಕೂ ಗುರಿಯಾಗಿದ್ದರು ಎನ್ನುವುದು ವಿಪರ್ಯಾಸ. ಸಮಾಜವಾದಿ ಚಿಂತನೆ ಮೂಸೆಯಲ್ಲಿ ಬದುಕು ರೂಪಿಸಿಕೊಂಡು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಪಕ್ಷದಲ್ಲಿ ರಾಜಕೀಯ ಬೆಳವಣಿಗೆ ಕಂಡುಕೊಂಡವರು. ಇಂದಿರಾ ಗಾಂಧಿ ಅವರಿಗೆ ನಿಷ್ಠರಾಗಿ ಸ್ವಚ್ಚರಾಜಕಾರಣ ಮಾಡಿದವರು.

ಸಾಮಾಜಿಕ ಸುಧಾರಣೆಯಲ್ಲಿ ಅದರಲ್ಲೂ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಪಕ್ಷದ ರಾಜಕಾರಣದಲ್ಲಿ ಕರ್ನಾಟಕ ಮರೆಯಲಾಗದ ರಾಜಕಾರಣಿ ಡಿ.ದೇವರಾಜ ಅರಸು ಸಂಪುಟದಲ್ಲಿ ಮಂತ್ರಿಯಾಗುವ ಮೂಲಕ ಅಧಿಕಾರ ಹಗ್ಗ ಹಿಡಿದು ಮುನ್ನಡೆದ ಅಜಾತಶತ್ರು. ಬಿ.ರಾಚಯ್ಯ, ರಂಗನಾಥ್ ದಲಿತರ ಧ್ವನಿಯಾಗಿ ಅವರ ಏಳಿಗೆಯ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಗಟ್ಟಿಯಾದ ಬುನಾದಿ ಹಾಕಿಕೊಟಿದ್ದಾರೆ, ಆದರೆ ದಲಿತರ ನಿರೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ಮೀರುವಷ್ಟು ಸಾಧ್ಯವಾಗಿರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ, ಯಾಕೆಂದರೆ ಅವರೇ ಹಾಕಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಮಿತಿಗಳೂ ಕಾರಣವಿರಬಹುದು.

ರಂಗನಾಥ್ ಅವರಿಗೆ ದಲಿತರು ಎನ್ನುವ ಅನುಕಂಪವಾಗಲೀ, ಅವರ ರಾಜಕೀಯ ಮುತ್ಸದ್ದಿತನಕ್ಕೆ ದಲಿತ ಎನ್ನುವ ಮೀಸಲಾತಿಯ ಅಗತ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ ಕೊನೆತನಕವೂ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಗಮನಿಸಬೇಕು. ಅರಸು ಅವರಿಂದ ಹಿಡಿದು ಎಸ್.ಎಂ.ಕೃಷ್ಣ ಅವರತನಕದ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳ ಜೊತೆ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಹುದ್ದೆಗಳನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸಿದ್ದ ರಂಗನಾಥ್ ವಹಿಸಿಕೊಂಡ ಹುದ್ದೆಗಳಿಗೆ ನ್ಯಾಯ ಒದಗಿಸಿದ್ದರು. ಅರಣ್ಯ ಮತ್ತು ಶಿಕ್ಷಣ ಮಂತ್ರಿಗಳಾಗಿ ರಂಗನಾಥ್ ಹೆಚ್ಚು ಗಮನ ಸೆಳೆದಿದ್ದರು. ವಿಧಾನ ಸಭೆಯ ಸ್ಪೀಕರ್ ಆಗಿ ಕಲಾಪವನ್ನು ನಡೆಸಿದ ರೀತಿಯಂತೂ ಮಾದರಿ. ಸಂಸದರಾಗಿ ಒಂದು ಅವಧಿಗೆ ಅವರು ದುಡಿದ ಪರಿಯೂ ಸ್ಮರಣೀಯ.

ಯಾಕೆ ರಂಗನಾಥ್ ಕರ್ನಾಟಕದ ರಾಜಕೀಯದಲ್ಲಿ ಬಹುಮುಖ್ಯರಾಗುತ್ತಾರೆ ಅಂದರೆ ಅವರು ಅಧಿಕಾರವಿದ್ದಾಗ, ಅಧಿಕಾರವಿಲ್ಲದಿದ್ದಾಗ ನಡೆದುಕೊಂಡ ರೀತಿ-ನೀತಿಗಳು. ಕರ್ನಾಟಕದ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಾಗುವ ಎಲ್ಲಾ ಅರ್ಹತೆಗಳನ್ನು ಮೈದುಂಬಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರೂ ಆ ಹುದ್ದೆಯನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸಲಾಗದೆ ಹೋದ ದುರಂತ ನಾಯಕ. ಇದೇ ಮಾತು ಬಿ.ರಾಚಯ್ಯ ಅವರಿಗೂ ಅನ್ವಯಿಸುತ್ತದೆ.

ರಾಜಕೀಯದ ಏಳು-ಬೀಳು, ಸಮೀಕರಣಗಳಿಂದಾಗಿಯೇ ರಂಗನಾಥ್ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಾಗುವ ಅವಕಾಶದಿಂದ ವಂಚಿತರಾದರು. ಈಗ ಹುದ್ದೆ ವಹಿಸಲು ಅರ್ಹರನ್ನು ಹುಡುಕಬೇಕು, ಆದರೆ ಅವರ ಕಾಲಘಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಅರ್ಹರೇ ಹಲವು ಮಂದಿ. ಅವರೆಲ್ಲರನ್ನು ಗಾಳಿಸಿ, ರಾಜಕೀಯ ಲಾಭ-ನಷ್ಟಗಳನ್ನು ಅಳೆದು ತೂಗಿ, ಕಳೆದು ಕೂಡಿಸಿ ಫಲಿತಾಂಶ ಹೊರಹಾಕುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ರಂಗನಾಥ್ ಅವಕಾಶ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ ಹೋದರು ಕೊನೆತನಕವೂ.

ಎಂಭತ್ತರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ರಾಮಕೃಷ್ಣ ಹೆಗಡೆಯವರ ಸಾರಥ್ಯದಲ್ಲಿ ಜನತಾ ಸರಕಾರ ಪಾರುಪತ್ಯೆ ನಡೆಸಿದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಪಕ್ಷವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಲ್ಲಿ ರಂಗನಾಥ್ ವಹಿಸಿದ್ದ ಪಾತ್ರ ಕಡೆಗಣಿಸುವಂಥದ್ದಲ್ಲ. ವಿಧಾನಸಭೆಯ ಒಳಗೆ-ಹೊರಗೆ ರಂಗನಾಥ್ ನಡೆದುಕೊಂಡ ರೀತಿ ಮಾದರಿ.

ಓರ್ವ ಶಿಕ್ಷಣ ಮಂತ್ರಿಯಾಗಿ ಕರ್ನಾಟಕವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣ ಸಾಕ್ಷರತಾ ರಾಜ್ಯವನ್ನಾಗಿ ರೂಪಿಸುವಲ್ಲಿ ರಂಗನಾಥ್ ಅವರ ಕೊಡುಗೆಯನ್ನು ಮರೆಯುವಂತಿಲ್ಲ. ಸಾಕ್ಷರತಾ ಆಂದೋಲನಕ್ಕೆ ಪೂರ್ವಭಾವಿಯಾಗಿ ಅನಕ್ಷರಸ್ಥರ ಜನಗಣತಿಗೆ ಚಾಲನೆಕೊಟ್ಟದಿನದಿಂದ ಅಧಿಕಾರ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ದಿನಗಳವರೆಗೆ ರಂಗನಾಥ್ ಈ ಆಂದೋಲನದ ಭಾಗವಾಗಿಯೇ ಇದ್ದವರು.

ನಾನು ಎಂಭತ್ತರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮಕ್ಕೆ ಕಾಲಿಟ್ಟು ವರದಿಗಾರನಾಗಿ ಕಾಯಕ ನಿರ್ವಹಿಸುವ ಕಾಲಕ್ಕೆ ರಂಗನಾಥ್ ಈ ನಾಡಿನ ಒಬ್ಬ ಹಿರಿಯ ನಾಯಕ. ಅವರನ್ನು ಹತ್ತಿರದಿಂದ ನೋಡಿ, ಅವರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಓದುಗರಿಗೆ ತಿಳಿಸುವ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಮಾತ್ರ ಇದ್ದ ಕಾಲವದು. ಆದಿನಗಳಿಂದಲೇ ರಂಗನಾಥ್ ಅವರನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅವರ ಮಾತುಗಳು ತೂಕದವು. ಈಗಿನ ಹಾಗೆ ಮಾಧ್ಯಮಗಳ ಬೆಳಕಲ್ಲಿ ಹೊಳೆಯಲು ಹಾತೊರೆಯುವಂಥ ಮಾತುಗಳಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವರು ಪತ್ರಿಕಾಗೋಷ್ಟಿ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದ ಸಂದರ್ಭಗಳನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡರೆ ಅಂದಿನ ದಿನಗಳು ಮತ್ತೆ ಬರಲಾರವು ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಮಂತ್ರಿಯಾಗಿ ಸರ್ಕಾರವನ್ನು ಸಮರ್ಥಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ಮಾತಿನ ವರಸೆ, ಬದ್ಧತೆ, ಖಚಿತತೆ ಅನನ್ಯವಾದುದು. ಗಂಭೀರ ಮತ್ತು ಚಿಂತನೆಗೆ ಗ್ರಾಸವಾಗುವ ಹೇಳಿಕೆಗಳು ಅವರಿಂದ ಬರುತ್ತಿದ್ದವು. ರೋಚಕತೆ ಅಥವಾ ನಾಯಕರನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿಸುವ ಗೋಜಿಗೆ ರಂಗನಾಥ್ ಹೋಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಮನರಂಜನೆ ಕೊಡುವ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಅವರ ಗೋಷ್ಟಿಗಳಲ್ಲಿ ಅವಕಾಶವಿರಲಿಲ್ಲ.

ಹಾಗೆಯೇ ರಂಗನಾಥ್ ಅವರು ಮಂತ್ರಿಯಾಗಿ ಜಿಲ್ಲಾ ಪ್ರವಾಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಸಂದರ್ಭ, ಇಲಾಖೆಯ ಪ್ರಗತಿ ಪರಿಶೀಲನೆ ಸಭೆಯನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡರೆ ಈಗ ಅದೆಷ್ಟು ಬದಲಾಗಿ ಹೋಗಿದೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ.ಅವರು ಪ್ರವಾಸ ಬರುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಅಂದರೆ ಸಾಕು ಜಿಲ್ಲಾಧಿಕಾರಿ ಸಹಿತ ಇಲಾಖೆ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ದಿಗಿಲುಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ರಂಗನಾಥ್ ಕಾರಿನಿಂದ ಇಳಿದು ಬರುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಅಧಿಕಾರಿ ವಲಯದಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯುತ್ ಸಂಚಲನದ ಅನುಭವವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಕೇಳುವ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ತಟ್ಟನೆ ಉತ್ತರ ಹೇಳಬೇಕು, ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿದರಂತ ದೂರ್ವಾಸರಾಗಿಬಿಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಈಗಿನಂತೆ ಮಂತ್ರಿಗಳ ಜೊತೆ ಲೋಕಾಭಿರಾಮವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾ, ದೇಶಾವರಿ ನಗೆಬೀರುತ್ತಾ ಮಂತ್ರಿಗಳನ್ನು ಏಮಾರಿಸುವ ದಡ್ದತನವನ್ನು ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಮಾಡುವ ಗೋಜಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.

ಪತ್ರಿಕಾಗೋಷ್ಠಿಗಳಲ್ಲೂ ತೂಕದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಅವಕಾಶ, ಅವರಿಂದಲೂ ತೂಕದ ಮಾತುಗಳ ಉತ್ತರ ನಿರೀಕ್ಷಿಸಬಹುದಾಗಿತ್ತು. ಸ್ಪೀಕರ್ ಹುದ್ದೆ ನಿರ್ವಹಿಸಿದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲೂ ರಂಗನಾಥ್ ಆಡಳಿತ ಮತ್ತು ಪ್ರತಿಪಕ್ಷಗಳ ಸದಸ್ಯರ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಯನ್ನು ಕಾಪಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಸಚಿವರುಗಳು ಉಡಾಫೆ ಉತ್ತರ ಕೊಡುವ ಯತ್ನ ಮಾಡಿದರೆ ಸಿಟ್ಟಾಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ವಿಧಾ ಸಭೆಯ ಕಲಾಪಕ್ಕೂ ಕಳೆಯಿತ್ತು. ಸ್ಪೀಕರ್ ಹುದ್ದೆಯ ಘನತೆ ಮತ್ತು ಪಾವಿತ್ರ್ಯತೆಯನ್ನು  ಅವರು ಎತ್ತಿಹಿಡಿದಿದ್ದರು.

ಮುಗಿಸುವ ಮುನ್ನ ಹೇಳಲೇಬೇಕಾದ ಮಾತು: ಕೆ.ಎಚ್.ರಂಗನಾಥ್ ಅವರಲ್ಲಿ ನಾಡನ್ನು ಕಟ್ಟುವ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಅವರದ್ದೇ ಆದ ಕನಸುಗಳಿದ್ದವು. ನಿಷ್ಠುರವಾದಿಯಾಗಿ ಕೊನೆತನಕವೂ ನಡೆದುಕೊಂಡು ಕನಸುಗಳೊಂದಿಗೆ ಕಣ್ಮರೆಯಾದರು.

(ಚಿತ್ರಕೃಪೆ: ದಿ ಹಿಂದು)